مرد نگاهی به بوم نقاشی خودش انداخت.سفید بود.مثل همیشه.البته مطمئن نبود این همیشه چقدر وقت میتواند باشد.یک روز؟3 هفته؟1 سال؟او چه مدت آنجا بود؟اصلا آنجا چه میکرد؟اینها که بودند؟این پرستارها چرا با او مثل بچه ها رفتار میکردند؟ سردردش دوباره شروع شد.از جایش برخاست و سلانه سلانه به سمت اتاقش به راه افتاد. در راهرو اتفاقی به پیرمردی که از روبه رو می آمد تنه زد.پیرمرد ایستاد برای فحش دادن.مرد شانه اش را با بی خیالی بالا انداخت و از کنارش رد شد.دم در اتاقش که رسید کمی مکث کرد. نگاهی به شماره در انداخت.مطمئن نبود درست آمده است یا نه. برای همین نگاهی به کارت سنجاق شده به لباسش انداخت. اتاق شماره 42. درست بود. دستگیره در را چرخاند و با احتیاط وارد شد. این حس که کسی انجا منتظر اوست مثل همیشه همراهش بود. اما هیچ وقت کسی آنجا منتظرش نبود. مرد به طرف پاتختی رفت.دو عدد قرص را همراه با لیوان آبش سر کشید.لیوان را کنار قاب عکسی روی پاتختی گذاشت.با سردی و بی تفاوتی به عکس نگاهی انداخت.سپس بلند شد و از اتاق بیرون رفت.به سالن نقاشی برگشت.با اینکه از آن سالن متنفر بود اما نیرویی ناشناخته او را وادار میکرد در آنجا بماند.با دیدن دوباره رنگ ها چیزی قوی تر از پیش در اعماق ذهنش جوشید. به ذهنش فشار اورد تا بلکه کمی از آنچه در گذشته برایش رخ داده بود را به یاد آورد. اما تلاش بی فایده بود. لحظه ای چشمانش را بست. قلمو در دست لرزانش عرق کرده بود. سپس به سختی چشمانش را گشود. دستش را به طرف تابلو دراز کرد و با خشم ان را خط زد ،خطی به اندازه عرض تابلو. مهم نبود. هنوز جاهای سفید زیادی برای نقاشی اش داشت. در آن دو ساعتی که او مشغول کشیدن نقاشی بود همه جا را سکوت فرا گرفته بود. او هیچ چیز نمی شنید. چشمانش قرمز شده بود و سردردش حادتر از همیشه او را آزار میداد، اما او همچنان به نقاشی اش ادامه میداد. تمام که شد، قلمو را سر جایش گذاشت ،چند قدمی به عقب رفت و از آنجا به تابلو خیره شد. منظره ی زنی بود در حیاطی با باغچه های پر از گل که داشت نقاشی می کشید. رنگ ها در تابلو زن در مقایسه با تابلو اصلی چنان تند و خیره کننده بود که چشم بیننده قبل از هر چیز به سوی آن جلب می شد. مرد نگاهش را از تابلو برگرفت. به طرف پنجره ی سالن رفت.سیگاری از جیبش بیرون اورد و همانطور که به بیرون از پنجره زل زده بود شروع به سیگار کشیدن کرد.

 از اونجایی که ادم وقتی حوصله نداشته باشه،دست به هیچ کاری نمیزنه علی الخصوص کشاورزی و نظارت بر امور مختص به ان را که کاری بسی دشوار است و دقت فراوان را لازم،پس طبیعتا هیچ محصولی هم این وسط به دست نمیاد، و حاصل این بحران روحی بزرگ اینه که اون ادم محصلی که رشتش مهندسی کشاورزیه و قراره با تحصیلات عالیش یه روزی یه جوری واسه مملکتش به دردبخور از آب در بیاد،بر اثر این بی حوصلگی وافر که  افسردگی رو هم بگی نگی میشه یکی از حصولات آن دانست و براثر همان خجالتی که به خاطر بی محصولگیش می کشه،دست از هرچی دانشگاه و کلاس ملاسه میکشه و بساطشو جمع میکنه برمیگرده خونه ننش و یه عمر با خوشی و راحتی زندگی میکنه.حالا فهمیدید ربطش چی بود؟

همون دیشب رفته بودم اتاق بچه ها تا با هم بشینیم فیلم mad money رو ببینیم.اصرار داشتن یه فیلمی باشه زیر نویس فارسی هم داشته باشه ما هم گفتیم چشم.بلا به دور،عجب ترجمه ای!محشر!اصلا کلا واسه خودش داشت یه فیلم دیگه رو روایت میکرد!”hello”حالت خوبه؟ بود، ”is it alright?”  اهمیتی نداره؟ بود،اینا ساده ترین کلماتش بودن،جمله های طولانی ترش که من هرچی میگشتم جملات اون زنها رو تو ترجمه ها پیدا کنم،خبر خیر بود!حتی دوستم که از انگلیسی تقریبا هیچی نمیدونه هم متوجه شده بود میگفت میگما این دو تا دارن چی به هم میگن؟خیلی بی ربطه،ترجمش درسته؟

حالا گیریم اونا فیلمایی که میدن برنامه یاهو یا هرچی هست ترجمه کنن اینا اشتباه کامپیوتریه و قابل توجیه و …،من موندم اونایی که اول فیلمها مینویسن ترجمه…فلانی با افتخار تقدیم میکند!چه مترجم های نابغه ای هستن که همچین ترجمه هایی رو تحویل ملت میدن!تازه افتخار هم میکنن!اینا یا خودشون چیزی حالیشون نیست،یا هم فکر میکنن مردم پخمه ان.

اینم چند نمونه از ترجمه های فیلم لاست که چند وقت پیش دیدم گفتم حیفه نادیده گرفته شن!

He says it out of love,not out of heartbreak or jealousy.(اون میگه این کار،خارج از عشق،حسادت و شکستنه قلبه)

Stay with me(مقاومت کن)

That makes you very very important(که برات خیلی خیلی مهمه)

To babysit me?(که از من بچه داری کنی؟!)

You were heard to be a dangerous man(تو شنیدی که اون مرد خطرناکیه)

پیش دانشگاهی یه چند وقت ازدانشجویانی که در سال های اخیر در دانشگاه پذیرفته شده بودند،از رشته های مختلف،دعوت میکردن که اول صبحگاه  تجربه ی کنکور و قبل کنکورشون رو برامون تعریف کنن.یه روز از یه خانومی که دانشجوی رشته عربی  سال دوم دانشگاه یزد بود دعوت کرده بودند و ایشون پس از تعریف همه ی ماجرای قبل و بعد کنکور و تشکر از همه ی اونایی که در این راه بهش کمک کرده بودند،سخنشون رو با این نتیجه گیری(در قالب نصیحت) به اتمام رسوندن که:یادتان باشد،وقت طلا نیست،خود آدمی ارزشمند است!

صدای تشویق بلند شد و ایشون تشریفشونو بردن،اما اون علامت سوال تو ذهنم موند که خوب مفهوم این جمله چی بود اصلا؟من الان باید چه درسی از این نصیحت بگیرم؟!

خلاصه گذشت و تا همین پارسال که خودم سال دوم دانشگاه بودم،بر حسب اتفاق خود ایشون همسفری من بودن.من معمولا توی اتوبوس اگه فرد کناریم غریبه باشه خودم بحث چیزی راه نمیندازم چون حوصله ندارم،مخصوصا با کسی مثل این خانوم که با اعتماد به نفس کامل منو نصیحت کردن که مزخرفترین کار توی خوابگاه اینه که تو بشینی ناول بخونی!رمان های خارجی و ایرانی همشون چرت و پرتن !و تازه بدتر از اون که از گراش هم متنفر بودن و کلا برای من غیر قابل تحمل بود بحث کردن با ایشون و بعد نیم ساعت به بهانه ای به بحث خاتمه دادم.

اول بار ایشون رو به جا نیاوردم اما همینکه سر صحبت رو باز کردن و اون نصیحت معروفشون رو دوباره بر سر زبون اوردن:”وقت طلا نیست،خود ادمی ارزشمند است”،با صدای بلند گفتم:اووووووووه،شما همونی نیستی که یه بار اومدی پیش دانشگاهی؟روی همین جمله هم 3 بار تاکید کردین اتفاقا!

دلیلشو نمیدونم،اما یه خورده انگاری جا خورد.دلیل خواستم واسه اون حرف،اما دلیلش اونقدر غیرمنطقی بود که اصلا یادمم نمونده!الان فکر میکنم شاید واقعا ارزشش رو نداره ذهنمو درگیر فهمیدن مفهوم جمله ای کنم که یه نفر عشقش کشیده از خودش بسازه و بده تحویل ملت!ما همون جمله ی قدیمی “وقت طلاست”رو ترجیح میدیم فعلا!

…مقایسه بین زن و مرد کار بیهوده ایست،،دیگر ما در زمان اعراب جاهلی نیستیم که معتقد بودند “زن” هم مانند “حیوان” روح ندارد!شخصی گفت من از مردها قدرتم بیشتر است،در جوابش گفتم:همین عقیده ی تو مردانه است،چرا که ما زن ها این عقیده را نداریم که باید از انها بیشتر باشیم.

…فقط این را به خاطر بسپارید که:هیچ زنی نیاز ندارد زنانگی خود را ثابت کند،اما همه ی مردها نیازمند این هستند که مردانگی خود را به اثبات برسانند.

از امتحانات چیزی نگم بهتره،فقط همینکه هیچ ترمی به این اندازه فشار و استرس امتحانات و ترس پاس نشدن یکی دوتا از درسا منو اذیت نکرده بودند…خدا رو شکر گذشت،و شکرش که کمکم کرد…

دو هفته تعطیلی:مطالعه غیر درسی(درس مرس ما نمیشناسیم فعلا)،فیلم،دید و بازدید،انجمن ادبی،اینترنت،خواب(تاکید می شود:خواب)،موزیک،غذاهای خوب خوب(مردیم از بس تخم مرغ خوردیم که!)و الباقی.:دی

اینها میتوانند جز برنامه ی تعطیلات باشند،اما دیگر از برنامه ریزی خبری نیست که بازم الحمدلله!

تعطیلات به همگی خوش بگذرد.

و رفتم.اما نه یک بار، بلکه بیش از یکصد بار.هر بار با علاقه و شوقی بیشتر از بار قبل.دقیق یادم نیست چند سال پیش بود که برای اولین بار در جمع اعضای انجمن حضور پیدا کردم،شاید دوم یا سوم دبیرستان بود،اما دقیق یادم هست که چند ماه قبل کنکور روزی در حیاط پیش دانشگاهی با دوستم نشسته بودیم وبرنامه هایی که هر کداممان برای بعد کنکور ریخته بودیم را به هم میگفتیم و من یکی از مهمترین برنامه هایم اون موقع این بود:حضور منظم و پی در پی در انجمن ادبی.اما نشد،قبولی در دانشگاه همان و حضور کمتر و کمتر در انجمن همان.هرچند ولی در تابستان ها معمولا هیچ چیز نمیتوانست مرا از رفتن به انجمن باز دارد،مگر مسافرت.به انجمن علاقه ی زیادی داشتم،از فضای گرم و صمیمی انجا خوشم می امد،پشتکار اعضای انجمن گاهی مرا حیرت زده میکرد،داستان ها،شعر ها،نقد ها را دنبال میکردم و از انها لذت میبردم،،در بحث ها شرکت میکردم،دوستانی در انجا یافتم که هنوز هم بهترین دوستانم هستند،در آنجا بود که واقعا حس کردم از ادبیات خوشم میاید،انگیزه ی خواندن برای قبولی فقط در یک رشته را تا حد زیادی انجمن به من داد،،رشته ای که با وجود علاقه ی زیادم به زبان انگلیسی نمیتوانست فکر ادبیات را از سر من بیرون کند و آخر هم شد ادبیات انگلیسی.انجمن به من چیزهایی یاد داد که هیچ جای دیگری نمیتوانست آنها را به من بیاموزد.هنوز هم همه ی انها هست،همه ی آن علاقه و شوقی که قبلا برای انجمن و درس های انجمن داشتم.گزاف نیست اگر بگویم از ان موقع تا حالا هیچ پنج شنبه عصری نیامده که من دلم هوای انجمن ادبی را نکند.

هرچند کم مینویسم،اما فکر نوشتن همیشه با من هست،و من این را مدیون انجمن ادبی و تشویق اعضای آن هستم.

_وا استاد!خب خیلی ها هستن از سیاست خوششون نمیاد!

-معلومه که اره،مگه حتما باید همه اهل سیاست باشن؟!

-چی فکر کردین استاد؟ماشاالله سیاست واسه خودش کلی انواع اقسام داره،همشونم کاربردیِ کاربردی،مث سیاست بچگونه،زنونه،مردونه،ناشیانه،مدرن،افریقایی،یزدی…

-بسه بابا فهمیدیم!

-استاد اخه اینم تاپیکه شما پیشنهاد میدین؟بریم سر مسائل مفید،همین موضوعات مشاوره و خانواده و زندگی….همه هم موافقن،مگه نه بچه ها؟

-استاد دیگه چه خبر؟

_اه،بدم میاد از این بحث ها،حوصله دارینا!

.

.

-حالا جواب چی شد بالاخره استاد؟

استاد:خیر،هیچ کس نیست در جامعه که بتواند بگوید من کاری به کار سیاست ندارم و اهل ان نیستم.همه ی حرکات و رفتارهای ما،حرف زدنمون،غذا خوردنمون،راه رفتنمون،خوابیدنمون…و حتی همین بی تفاوت بودنمان نسبت به سیاست هم خودش از سیاست ما نشات میگیرد.

دقیقه های آخر کلاس بود،نشد از استاد بخوایم یه خورده بیشتر حالیمون کنه،ولی من خودم با کلی زور و تفکر به این نتیجه رسیدم -که درستی و غلطیش هم به من هیچ ربطی نداره- شاید منظورشون از این حرف این بوده که سیاست راهی برای زیستن در جامعه ی انسانی و دفاع از خود است.کسی چه میداند؟شاید این برداشت من هم از روی سیاستم بوده،وگرنه چرا برداشت دیگه ای نکنم ازش؟!

دوران دانشگاه آمیزه ای از خاطرات خوب و بد برایم هستند.خاطرات تلخ ترم اول دانشگاه،غریبی و دوری از خانواده و نفرت از کلاس وخوابگاه و همه چیز و همش گریه و گریه و گریه…خاطرات ترم دوم دانشگاه،خواندن بی وقفه کتاب های درسی و ساعت ها غرق شدن در کتاب های چند صد صفحه ای غیر درسی(ناول) برای فرار از تنهایی و اینکه حس نکنم انجا هستم،در آن خوابگاه لعنتی…خاطرات ترم سوم تا حدی سازگاری با خوابگاه و کلاس و همکلاسیها و شوق رقابت با آنها…و ترم چهارم کمی فاصله گرفتن از درس و رقابت…

در بین اینها اما خاطرات شیرینی برایم مانده اند که حتی وقتی خاطرات بدم را هم به یاد یا بر زبان میاورم،لبخندی بر لبانم مینشیند…خاطره ی هم اتاقیان سال اولم که هر کداممان از یک شهری بودیم، با لهجه های متفاوت اچمی که همیشه مینشستیم دور هم و کلمه ها رو سین جین میکردیم مثلا:شما به گل خوری چی میگین؟تاپیکش(شیرین تفاوت هایی در زبان اچمی)را در انجمن رایانت زدم،فعالیتم اوایل در ان تاپیک زیاد بود،اما حالا انجا دارد گرد میخورد.اذیت هایمان،خنده هایمان،با هم زیارت شاه چراغ رفتن هایمان،سال دوم هم خوابگاه جدید و هم اتاقیان جدید و اتفاق های جدید و خوشی های خودش… هرچند هر روز ترم اولم برایم یک سال طول کشیده اند،هرچند در این دو سال نتوانستم به خوابگاه و محیط دانشگاه آن طور که باید عادت کنم، اما باز هم تعجب میکنم که این دو سال چقدر زود تمام شد…عکس های دوستان دوران راهنمایی و دبیرستانم را که نگاه میکنم هم میگویم چه دوران خوشی با هم داشتیم،حیف که خیلی زود گذشت…

همین دو سه روز پیش که برای سفارشات عروسی رفته بودیم شیراز،هرچند دل خوشی از شیراز ندارم،هرچند وقتی با ماشین از بلوار دانشجو رد میشدیم و نگاهم به دانشگاهم افتاد،گفتم:بازم یه چند وقته دیگه باید جال و پلاسمونو جمع کنیم بیایم اینجا!اما ته دلم حس کردم دلم کمی برای انجا تنگ شده است…حس مالکیتی که برعکس حس تنفر پارسالم نسبت به آنجا پیدا کرده ام را دوس دارم،شاید همین به من میفهماند که انقدرا که خودم به خودم تلقین میکنم هم از ان دانشگاه بدم نمیاید..به قول مسعود میگفت دو سال دیگه که بگذره تو هم مثل من دلت واسه اون دانشگاه تنگ میشه،این حرف را که یه وقت به خودت میای و میبینی 4 سال تموم شده رفته،اونوقته که دل کندن از اونجا برات سخت میشه خیلیها همون اوایل به من میزدند،هیچ وقت این حرف رو باور نداشتم،اما کم کم  دارم باورش میکنم..

یادم نمیاید اینها را تا به حال پیش کسی اعتراف کرده باشم،اعتراف به اینکه دیگر از انجا بدم نمیاید،شاید جراتش را نداشته ام،اما الان در وبلاگم نوشتمش تا دو یا چند سال بعد وقتی که فارغ التحصیل شدم،وقتی که دوباره رفتم سر وقت عکس ها و خاطره های دوران دانشگاه،اینجا هم چیزهایی از ان دوران برای خودم داشته باشم که بهشان سر بزنم،و مطمئنم آن وقته که من هم مثل بقیه فارغ التحصیلها میگویم:هر دوره از زندگی واسه خودش خصوصیاتی داره، خوبی ها و بدی هایی داره،خاطراتی داره ،دانشگاه هم یکی از همین دوره ها بود،یادش به خیر،چه زود گذشت..و واقعا هم چه زود همه ی اینها میگذرد…